Może i tak Iwonko, ale to jest dama. Moglibyśmy zaszkodzić urodzie i byłaby zła. W sumie problem nie jest w jej przypadku duży. Trochę jej się czepia, ale w bieganiu raczej jej nie przeszkadza. Poleży troszeczkę w "czyśćcu" i po krzyku.

Flesz miał taki sam problem, ale jemu to przeszkadzało. Szczególnie jak zbyt duże kulki się robiły i przeszkadzały w chodzeniu.
Ale teraz już po śniegu, i Wiki nie będzie miała karceru

Moja wielka, piękna Elsie Lee oberwała od mrozów tej zimy. Nie wiem, czy w ogóle przeżyła. Trudno mi się z tym pogodzić. To największa moja strata dotychczas. Niektóre inne azalie japońskie też trochę oberwały, ale nie tak dotkliwie, widać w nich oznaki życia. A tu nic, najmniejszego. Ale poczekam, przytnę jej gałązki, może to ją pobudzi. Na razie odechciało mi się wszystkiego. Może gdyby nie była tak dorodna, nie byłoby tak żal.

Nie trać nadziei! Przytnij jakąś gałązkę i zobacz, jak przekrój wygląda. Tak najlepiej sprawdzić.

Przykro patrzeć Tomku, to wyjątkowa odmiana

Też myślę, że trzeba poczekać, może tylko straciła listki...

Tomku -oby się obudziła bo jest piękna i potrzeba kilku lat ,żeby taki krzew urósł ......też poniosłam kilka dotkliwych strat ,bo śniegu nie było a mrozy po 20stopni przez dłuższy czas były

Miłko, Nelu, Żaneto, przyciąłem gałązkę i wygląda na to, że żyje, obwódka wyraźnie zielona, soczysta, więc powinna przewodzić. Uff. Prawdopodobnie jednak nie zakwitnie, bo nie widzę dobrze wykształconych pąków, wiele szczytów jest tak jak liście suchych. Ale poczekam, nie będę za dużo przycinał, może coś tam się uchowało w zakamarkach. Elsie Lee ma mrozoodporność do -20 stopni, więc nic dziwnego, że większy mrozek, który się zdarzył, wykończył jej liście. Nikt się chyba nie spodziewał, że tej zimy będzie tak mrozić. Teoretycznie można było ją jakoś zabezpieczyć, choć jest duża i nie byłoby to łatwe. Nie miałem jednak do tego głowy, w grudniu dopadły mnie spore problemy z pęcherzem. Jak się w końcu okazało, wyhodowałem sobie duży kamień (ponad 4cm, nadałby się do ogrodu ) i jednocześnie wykształciła mi się duża nadreaktywność, wiadomo, co to oznacza. Na szczęście mam już wszystko za sobą i mogę się spokojnie zająć ogrodem.
Rodkowi Roseum elegans też się oberwało, musiałem wyciąć spory kawałek, ale podparłem dolne, pokładające się na ziemi gałęzie i udało się ten przykry widok trochę złagodzić. Przy okazji ujrzałem oczami wyobraźni, jak wyglądałby podkasany. Może się zdecyduję po kwitnieniu go podciąć.

Takie były uszkodzenia:


Tak wyglądał po wycięciu (kiepskie zdjecie, sorry):



A tak po podparciu dolnych gałęzi:

dultom napisał:
I niekoniecznie skuteczne. Też ją mam, tyle, że na tyle małą, że była cała schowana pod śniegiem, pod którym bardzo dobrze przezimowały inne, jeszcze bardziej wrażliwe na mróz rośliny, np. cedry libańskie. A Elsie wygląda u mnie podobnie, jak twoja. Więc nie ma co czynić sobie teraz wyrzutów, ważne, że przeżyła a Ty w formie na sezon ogrodniczy:)

To dobre wieści! O azalii...

Kilka lat temu jedna z moich nn wyglądała podobnie. Większa część krzaczka się zazieleniła choć nie kwitła.
A jedna gałązka ciągle była sucha, nie wycięłam jej i wyobraź sobie, że zakwitła w... lipcu!
Są sprawy niepojęte na tej ziemi...

Janko, jasne, nawet jak nie zakwitnie, jakoś to przeboleję. Najważniejsze, żeby się odrodziła.

Tak Nelu, masz rację, natura jest nieodgadniona. Któż może wiedzieć o tym lepiej niż ogrodnicy. I to jest piękne.
Nie spodziewałbym się np. ujrzeć już teraz kiełkującej funkii, choć Montanę Aureomarginatę mam w sumie od niedawna (od Ewy-Efkaraj ) i może jeszcze nie poznałem za dobrze jej zwyczajów. Jest taka wyrywna?

Przeskoczyłam ze śnieznego, grudniowego lasu do wiosennego ogrodu. Na szczęście troszke przespałęś zimę i miałam tylko jedna stronę do nadrobienia...
Dobrze, że ze zdówkiem już w porządku bo zaczyna się orka na ugorze... i to na własne życzenie..
Mnie sie tam bardzo podobaja rodki "gołe" od dołu, bo zawsze można jeszcze coś po dnimi upchać Roseum wygląda jakby go jakieś zwierz obsikał... U mnie też kilka azalii poturbowanych przez mrozik... liczmy na to, że się pozbierają...

Tak Tomku, Montana jest wyrywna bardzo, chociaż u mnie - jak to u mnie - nie spieszy się a i w głębokim cieniu rośnie
a właściwie rosną bo mam 3

Aniu, czy obsik, nie wiem, mało chyba prawdopodobne, jesteśmy dość szczelnie ogrodzeni, ale oczywiście żadne ogrodzenie nie powstrzyma obcego kota. A nasze zwierzaki? Cóż, Wika nogi nie podnosi, przysiada na trawce. Koty tu i ówdzie potrafią strzyknąć, ale do tej pory nie miało to jakiegoś negatywnego wpływu na ogród. Nieważne. Wyciąłem i teraz się będę zastanawiał nad podkasaniem. Akurat pod tym rodkiem nie mam planów nasadzeń, jednak łatwiej by było zadbać o trawkę.

Nelu, dzięki za info. Moja Montana będzie miała więcej cienia, jak magnolia się ulistni. Teraz rzeczywiście słońce tam operuje i mogło ją dodatkowo pobudzić.

Tomek i jak twoja Elsie?
Moje azalie bardzo pozytywnie mnie zaskoczyły. O ile w ubiegły weekend wyglądały tak, że nic, tylko brać sekator i ciąć to w ciągu tygodnia zaliczyły zmianę o 180 stopni i w ten weekend wyglądały już na bardzo żywe .

Tomasz, ta uschnięta gałąź to może być fytoftoroza. Albo verticilioza. . Jak tak traciłam swoją Princess Anne. Powoli w ciągu kilku lat usychała po kawałku.

Janko, na razie bez zmian. Nie widzę, żeby ruszyła z tworzeniem nowych liści. Wciąż mam nadzieję, ale i lęk też jest.

Doroto, nie wiem, możliwe, po wycięciu spryskałem cały krzew środkiem przeciwgrzybowym. Za jakiś czas powtórzę innym. Co będzie, to będzie.

Zaczyna się. Oby tylko nie mroziło, bo dużo tego, będzie uczta dla oka.

Pięknie zapączkowana magnolia …oby nie mroziło.

Niesamowicie cudowna jest ta magnolia

Gosi, Żaneto, dziękuję. Ten piękny spektakl może jednak zakłócić pogoda. Dzisiaj był niestety przymrozek, -3 około 6 rano, a wcześniej może ciut wiecej. Mam nadzieję, że zbyt krótki, by wyrządzić poważne szkody, ale jeśli się to powtórzy w kolejnych dniach, to kto wie? Cóż, co roku to samo zmartwienie.