Danusiu... ja już zapomniałam w mazowieckim, co to ta zima... przyzwyczaiłam się, że to pora zielona i jeździ się na rowerze... no jeszcze jak dzieci były małe, to choć tydzień ciągiem potrafiło być biało... ale ostatnio wyglądało to tak, że śnieg padał jednego dnia, topniał przez kolejne 2 i finito... następny opad za miesiąc z takimż samym skutkiem... a potem wiosną susza

Ja się z tego śniegu cieszę... nadal... bo wiem, ze niektórzy mają go już serdecznie dość... ale bez niego byłoby krucho, zwłaszcza teraz, gdy nadciąga prawdziwe mrozisko... prognozują mi dwa poranki z temperaturą poniżej - 20 °C... z uwagi na rodki nie jestem z tego powodu nazbyt szczęśliwa....to będzie faktyczny test ich mrozoodporności... ponadto synchronizacja z poferyjnym powrotem mazowieckiego do szkół prima sort

Co do spacerów... to owszem, mogłabym uskuteczniać takie na 5 km... problem w tym, że do lasu mam 2,5 km, do stawów 3 km... zatem dojdę, powiem: Dzień dobry lesie, dzień dobry stawie, po czym... odwrócę się na pięcie i pójdę do domu... no nie... jedyną opcją rezerwową jest wyjście do parku, do którego mam 200 m, ale że nie za duży, to równa się to zataczaniu kręgów czyli nudzie... jednak awaryjnie, dobre i to

Majko... utrzymujący się śnieg to nie tyle skandal, co zjawisko zapomniane... a tu proszę... odświeżenie pamięci nastąpiło, że może leżeć... i leży, za co dziękuję Matce Naturze

Rumakowanie to tryb uruchamiany przez słońce... niekoniecznie nad nim panuję


Sytuacja w ogródku w zasadzie bez zmian, jak była skorupa, tak jest a na tygodniu znów trochę dopadało... zatem zimowe obrazki spacerowe... te z rumakowania



































Potem mieliśmy porę mroczną... akurat na gojenie pięt... zaś dziś znów zaświeciło słonko... i wcale nie rumakowałam... ale pewnie tylko dlatego, że śniadanie jedliśmy o 12 i jakosik tak późna pora się zrobiła... ale poszłam do parku sprawdzić, ile tych okrążeń muszę zrobić, by mi pykło 5 km... to są 4 okrążenia





A po spacerze... niestety taki śmierdzący bonus po sąsiedzku



No i właśnie dlatego zdecydowanie wolę spacery z dala od cywilizacji

Piękne zdjęcia zrobiłaś zimowe. Jak z rumakowania? Na koniu siedziałaś? I nie spadłaś?

Oj Monika, Monika ... Pięty już się zgoiły?
Zima u nas też na całego. Śniegu nawet trochę napadało, ale dla mnie za zimno na spacery. Podziwiam Twoje samozaparcie.
Moje rodki w większości w donicach, też jestem ciekawa jak przetrwają test mrozoodporności. Przy czym u nas prognozują w maxie (a może w min-ie) -17. Jak nie przeżyją, będzie pretekst do nowych zakupów. I wtedy... będę dzwonić po .

Wspaniale zimowe widoki i spacery, ale widzę uszu ani śladu kopytek.

A u mnie śniegu to tylko resztki a mrozik poniżej -10 spada, może być nieciekawie.
Fajne wycieczki, takie zimowe.

Monia podziwiam Twoje rumakowanie…ja jestem ciepłolubna i nawet słońce nie zachęca mnie do długich spacerów..Wychodzę na spacer z psem o siódmej i kilometr w te mrozy mi wystarcza .
Rośliny zimozielone wyglądają beznadziejnie ,boję się że będą duże straty w ogródku ale na pogodę nie mamy wpływu

Miłko... Kasiu.... ależ moje rumakowanie należy rozumieć w cudzysłowiu... to stan umysłu, gdy człek wyobraża sobie, że zrobi wiele i od razu... tymczasem rzeczywistość czyli pięty te plany mu weryfikuje... takie nawiązanie do Osła ze Shreka, który widział się białym rumakiem


Asiu... pięty zagojone a spacery odbywają się praktycznie dzień w dzień... tyle że kilometraż zmniejszyłam, idąc za rozsądną radą naszych koleżanek... postanowiłam, że rozpędzać się będę, jak śniegi stopnieją... czyli jeszcze nieprędko
Za doniczkowe rodki trzymam kciuki... a telefon zawsze mile widziany


Majko... przy tej ilości śniegu, jaka spadła po latach posuchy w mazowieckim, i mrozach, które nie odpuszczały, przez dłuższy czas nie docierało do mnie, że u kogoś tego śniegu nie ma... dopiero patrzac na mapy z prognozowanymi temperaturami ze zdziwieniem odkrywałam, że na zachodzie to cosik jest inaczej... teraz w sumie poważniejsza odwilż i 5 na plusie, ale skorupa puszcza powoli i ani paproci ani ciemierników jeszcze nie widać... a od weekendu ponownie mróz... doprawdy nie wiem, kiedy ten śnieg w moim cieniu stopnieje... zanosi się, że w marcu


Gosia... słońce było zapalnikiem... teraz zaś chodzę z samozaparcia, które odpukać jest i nie znika... a zmobilizował mnie mój brzuch, który spadł mi już na kolana... nie mówiąc o tym, ze poza dresami w nic się nie mieszczę... znów


Do ogródka mało co teraz zaglądam... wychodzę tylko na taras dosypać słonecznika ptactwu... rodki przez cały czas niewyględne, więc nie patrzę a wszystko inne mam zasypane, więc też nie patrzę... najbardziej boję się przypaleń zimowych na rodkowych liściach, bo w największe mrozy słońce operowało długo i to przez kilka dni z rzędu... ale czy są, okaże się w marcu


No to po kółeczku... zapraszam do kręcenia się ze mną po parku

Przy pogodnej aurze








Porą wieczorową








Przy pełnym zachmurzeniu i z płatkami śniegu zacinającymi w twarz








Ze słonkiem chowającym się za chmurami








I błądząc we mgle







Te ostatnie kadry takie... niemal impresjonistyczne mi wyszły... wprost polecają się na obraz

... hmm... albo na scenografię horroru
Wolę to słonko jak z Val di Sole cudne fotki

A poważnie - ciesz się Monik z tego śniegu... niech leży jak najdłużej! Przypomniały mi się zimy z młodości na Mazurach...
Pod koniec marca jeździło się na łyżwach po mięknącym już lodowisku...

Tak, to idealne na obraz! Maluj Monia, maluj!
Ja to kiepska ostatnio jestem w cudzysłowach. Taka mało rozgarnięta jestem
Zazdroszczę spacerów, bo u mnie taki lód w okolicy był, że nie szło iść.