Kochane dziewczyny, piszę zbiorowo bo w zasadzie temat się powtarza. Z krokusami jesiennymi to istna heca. Wiosną ub. roku mając sporo kompostu rzeczone krokusy zostały obficie zasypane złotem ogrodnika. Jesienią zakwitły mizernie, tej wiosny pojawiło się trochę lichych szczypiorków. Zapadła więc decyzja (moja

) o likwidacji krokusowej wstążeczki. Planowałam wysiewać jakieś niziutkie, jednoroczne, delikatnie kwitnące biało lub kremowo roślinki. Jakoś tak początkiem lata potrzebowałam rozluźnić moją glinę, więc zebrałam próchniczny kompościk z krokusów. Prawdopodobnie nieświadomie znów zaprzyjaźniłam się z LENIEM, i nie chciało mi się zbyt wysilać by użyć betoniarki i przygotować odpowiednie podłoże. Jako, że nadal nie mieliśmy w ogrodzie wody, a susza była okrutna, wydawałam co ładniejsze cebulki krokusów co by cieszyły innych. Kiedy jednak odzyskaliśmy kolejne ogrodowe złoto, czyli wodę i ogród zaczął odżywać, krokusowa wstążeczka porosła grubą warstwą gwiazdnicy. No i wtedy w tym zielonym gąszczu zaczęły pojawiać się krokusy. Adam się zawziął i wyplewił zielsko, krokusów pojawiało się coraz więcej choć nie kwitły tak spektakularnie jak za 'dobrych' czasów, bo jednak solidnie przetrzebione, to cieszyły.
Podsumowanie krokusowej historii -
Lenistwo niekiedy popłaca !!! 
Uzasadnienie : krokusy nie lubią zbyt głębokiego sadzenia !!!
Zbyt hojne zasypanie kompostem skutkowało uwstecznianiem cebulek, w efekcie z biegiem czasu i tak by wyginęły.
Morał : tym razem wspólnie z LENIEM uratowałam przed całkowitą zagładą krokusową wstążeczkę !
Czas się przyznać, to przez moje zapominalstwo wydarzyła się ta historia - przecież widziałam, że krokusy sadzi się dość płytko, szczególnie na glinie !!!!!
Miłko, nie wiem czy wstawiać do wątku te krokusy, są nie opisane
Na dobranoc trochę ogrodowej jesieni.